Er is iets heel intiem aan elkaar nooit meer spreken

Laats las ik de quote " there is someting verry intemate about never speaking again" en dat is een invalshoek van een wel bekent verhaal waar ik nog nooit eerder bij stil gestaan had. maar ik moet zeggen dat ik het er echt helemaal mee eens ben maar het is een zin die op meerdere manieren opgevat kan worden. Namelijk: 

Om op het punt te komen dat je elkaar bewust nooit meer spreekt bewijst een geschiedenis. De afwezigheid van affectie is een resultaat van een diepe connectie die er ooit heeft bestaan. Als iemand je namelijk nooit of niet zo veel boeide dan boeide ze ook niet genoeg om een totale creëren. Ik vind dat dit een heel mooi maar ook erg melachonies fenomeen belicht. namelijk het "er is geen licht zonder duisternis paradox". Dit komt bij liefde voor in de vorm van er is geen liefde zonder pijn. de Aanwezigheid van verdriet of zelf rauw bij het verliezen of het breken met een geliefde vind ik een van de mooiste verschijnselen. Het is een soort archeologische nabestaansel wat de diepte en schoonheid van de liefde ervoor aantoont. Dat op zich zelf beschouw ik als erg intiem. 

Ook kan de keuze om elkaar niet meer te zien ook een liefdevolle actie zijn. Hoe mooi is het voor je eigen en elkaars wel zijn te beslissen het contact te verbreken. Sommige mensen passen niet bij elkaar en kunnen niks anders doen dan elkaar pijn doen en in zulke gevallen is het het liefste wat je kan doen ze nooit meer spreken. 

Ook al zoen je elkaar niet en zie je elkaar niet. Denk je aan de ander en dan voel je dat misschien voel je pijn of misselijkheid maar heel af en toe voel je hoe het vroeger was toen jullie nog alles voor elkaar betekende en zeiden dat je niet zonder elkaar konden leven.